سوهانی: جشنواره‌ها، ابزار قدرت نرم و دیپلماسی فرهنگی‌اند + فیلم

 بزرگ‌ترین نقد من به مدیریت سینمایی است؛ حکمرانی فرهنگی همگرایی ندارد

سوهانی اظهارداشت: اگر همه عوامل را کنار هم بگذاریم، گاهی شکاف عمیقی بین آن‌ها و گفتمان ملی و حاکمیتی ما ایجاد می‌شود و کار مدیریت و حکمرانی سینمایی این است که این تضادها را به همگرایی تبدیل کند و از دل آن توسعه متوازن رقم بخورد. 

وی تصریح کرد: اما در دو روز گذشته از جشنواره، جای خالی این توسعه متوازن کاملاً مشهود بوده و به نظر من بزرگ‌ترین نقد به سمت مدیریت سینمایی و حکمرانی فرهنگی است و منظورم فقط یک نهاد خاص نیست؛ مجموعه ارگان‌ها و نهادهای مختلف با بودجه‌های هنگفت در این حوزه فعالیت می‌کنند. این نشان می‌دهد که همگرایی و فرایند حکمرانی علمی و درست بین این نهادها وجود ندارد.

سرمایه انسانی سینما رشد نمی‌کند؛ چرا فیلمسازان مولف تکرار نمی‌شوند؟

 منتقد و مدیر رادیو نمایش اظهارداشت: در این حوزه چند ضلع وجود دارد؛ کارگردان باید بتواند بین این اضلاع توازن ایجاد کند تا اثری فاخر و جذاب تولید شود. متأسفانه واژه‌هایی مثل «اثر فاخر» و «جذاب» آن‌قدر دستمالی شده‌اند که برای بسیاری تبدیل به یک دکان شده است، و این فاجعه است.

او اضافه کرد: به همین دلیل، سرمایه انسانی سینما به شکلی که باید رشد کند، رشد نمی‌کند؛ یک نفر می‌آید، برجسته می‌شود، سپس به سرعت افول می‌کند یا به سمت دیگری می‌رود. این نتیجه چه نظام و فرایندی است؟ ما این روند را شاهد نیستیم و در دوره‌های گذشته فیلم‌هایی ساخته می‌شد و به پایان می‌رسید، اما در سال‌های اخیر دیگر فیلمساز مولفی در تراز مهرجویی، تقوایی یا حتی حاتمی‌کیا تکرار نشده‌اند. این سوال‌ها باید پاسخ داده شوند.

در ارائه هویت ملی از طریق سینما، ما موفق نبوده‌ایم

سوهانی گفت: من اگر بخوام صادقانه بگم، با وجود تلاش‌ها و بارقه‌های مثبت، نباید سینما را سیاه یا سفید ببینیم.

وی افزود: نقد درست یعنی نه نفی کامل و نه ستایش کورکورانه؛ نقد باید سازنده باشد، نقاط قوت و ضعف را بررسی کند و به پیشرفت کمک کند.

سوهانی گفت: اما متأسفانه در سینمای ما خیلی وقت‌ها نقد به جای اینکه راه‌گشا باشد، به ضدنقد تبدیل می‌شود. ما هنوز در حد و اندازه ادعا‌های راهبردی و گفتمانی‌مان موفق نیستیم، چون بین مخاطب، سینماگر، اقتصاد و گفتمان ملی شکاف عمیقی وجود دارد.